و را افتادیم . از پادگان خارج شدیم. جاده ای بود طولانی که ما را به خوابگاه می رساند . سنگینی کیسه انفرادی باعث شد چند قدم عقب بمانم. دیگری برگشت و با هم دو سر آن را گرفتیم و راه افتادیم و من خجالت زده از این معرفت بچه ها .
دقایقی بعد به خوابگاه رسیدیم . بر روی دیوار نوشته بود "مهمانسرای افسران وظیفه مجرد"
کنار در یک ستوان1 داشت با سربازی صحبت می کرد . همراه من داد زد "جناب سروان بیا پسرتو تحویل بگیر!"
جناب سروان صحبتش را با سرباز قطع کرد و به طرف ما دوید در حالیکه می گفت " پسرم ... پسرم... چطوری... پسرم ! "
و من متحیر از این نحوه برخوردها. یعنی چه من به خوابگاه آمده ام یا دارالمجانین  
مرا بغل گرفت و احوال پرسی گرم. انگار که چند سال می شناسدم
و گفت " پسرم من بابات هستم .... بابا خدمتی .غریبی نکن.بچه ها بریم بالا. جناب سروان جدیدمون خسته است".
همان روز فهمیدم بابا خدمتی یعنی چه. سابقه خدمت وی دقیقا یکسال بیش از من بود و درست روزی که من اعزام شده بودم اعزام شده بود منتهی یکسال قبل از من و این می شد معنی "بابا خدمتی"

اوایل فکر می کردم این اصطلاح صرفا برای شوخی و مزاح و به رخ کشیدن سابقه خدمت هست ولی الان که مدتها گذشته است و من که فردا ۱/۶/۸۶ بابا می شوم نمی دانم آیا خواهم توانست خودم را کنترل کرده و
 - فرزندانم را  که دو ماه بعد ، از آموزشی به اینجا خواهند آمد – به سمت آنها ندوم و درآغوش نگیرم یا نه!

شاید بهتر باشد در آن روز بعد از نماز ظهر کیسه انفرادی تازه واردی را که به جمعیت نگاه می کند و می پرسد "خوابگاه کجاست" را به دوش بگیرم و با هم به خوابگاه برویم.

خواندن این داستان باعث شد کمی به گذشته های دور برگردم و ...

گلی سرخ برای محبوبم

داستان زیر را یکی از دوستان به من داد. ضمن تشکر از ایشان منتشر میشود:

“جان بلا نکارد” از روي نيکمت برخاست . لباس ارتشي اش را مرتب کرد وبه تماشاي انبوه جمعيت که راه خود را از ميان ايستگاه بزرگ مرکزي پيش مي گرفتند مشغول شد.
او به دنبال دختري مي گشت که چهره او را هرگز نديده بود اما قلبش را مي شناخت دختري با يک گل سرخ .از سيزده ماه پيش دلبستگي اش به او آغاز شده بود. از يک کتابخانه مرکزي فلوريدا با برداشتن کتابي از قفسه ناگهان خود را شيفته و مسحور يافته بود. اما نه شيفته کلمات کتاب بلکه شيفته يادداشت هايي با مداد که در حاشيه صفحات آن به چشم مي خورد. دست خطي لطيف از ذهني هشيار و درون بين و باطني ژرف داشت. در صفحه اول “جان” توانست نام صاحب کتاب را بيابد :دوشيزه هاليس مي نل” .

با اندکي جست و جو و صرف وقت او توانست نشاني دوشيزه هاليس را پيدا کند. “جان” بري او نامه ي نوشت و ضمن معرفي خود از او در خواست کرد که به نامه نگاري با او بپردازد . روز بعد “جان” سوار بر کشتي شد تا براي خدمت در جنگ جهاني دوم عازم شود.
در طول يک سال ويک ماه پس از آن دو طرف به تدريج با مکاتبه و نامه نگاري به شناخت يکديگر پرداختند. هر نامه همچون دانه ي بود که بر خاک قلبي حاصلخيز فرو مي افتاد و به تدريج عشق شروع به جوانه زدن کرد. “جان” در خواست عکس کرد ولي با مخالفت “ميس هاليس” رو به رو شد .
به نظر “هاليس” اگر “جان” قلبا به او توجه داشت ديگر شکل ظاهري اش نمي توانست براي او چندان با اهميت باشد. وقتي سرانجام روز بازگشت “جان” فرا رسيد آن ها قرار نخستين ديدار ملاقات خود را گذاشتند: ۷ بعد از ظهر در ايستگاه مرکزي نيويورک . هاليس نوشته بود: “تو مرا خواهي شناخت از روي رز سرخي که بر کلاهم خواهم گذاشت.”. بنابراين راس ساعت ۷ بعد از ظهر “جان ” به دنبال دختري مي گشت که قلبش را سخت دوست مي داشت اما چهره اش را هرگز نديده بود. ادامه ماجرا را از زبان “جان ” بشنويد: ” زن جواني داشت به سمت من مي آمد بلند قامت وخوش اندام - موهاي طلايي اش در حلقه هايي زيبا کنار گوش هاي ظريفش جمع شده بود چشمان آبي به رنگ آبي گل ها بود و در لباس سبز روشنش به بهاري مي ماند که جان گرفته باشد.
من بي اراده به سمت او گام بر داشتم کاملا بدون تو جه به اين که او آن نشان گل سرخ را بر روي کلاهش ندارد. اندکي به او نزديک شدم . لب هايش با لبخند پر شوري از هم گشوده شد اما به آهستگي گفت “ممکن است اجازه بدهيد من عبور کنم؟” بي اختيار يک قدم به او نزديک تر شدم و در اين حال ميس هاليس را ديدم که تقريبا پشت سر آن دختر يستاده بود.
زني حدود ۴۰ ساله با موهاي خاکستري رنگ که در زير کلاهش جمع شده بود . اندکي چاق بود مچ پاي نسبتا کلفتش توي کفش هاي بدون پاشنه جا گرفته بودند. دختر سبز پوش از من دور شد و من احساس کردم که بر سر يک دوراهي قرار گرفته ام از طرفي شوق تمنايي عجيب مرا به سمت دختر سبزپوش فرا مي خواند و از سويي علاقه اي عميق به زني که روحش مرا به معني واقعي کلمه مسحور کرده بود به ماندن دعوت مي کرد. او آن جا يستاده بود و با صورت رنگ پريده و چروکيده اش که بسيار آرام وموقر به نظر مي رسيد و چشماني خاکستري و گرم که از مهرباني مي درخشيد.
ديگر به خود ترديد راه ندادم.
کتاب جلد چرمي آبي رنگي در دست داشتم که در واقع نشان معرفي من به حساب مي آمد. از همان لحظه دانستم که ديگر عشقي در کار نخواهد بود. اما چيزي بدست آورده بودم که حتي ارزشش از عشق بيشتر بود. دوستي گرانبها که مي توانستم هميشه به او افتخار کنم . به نشانه احترام وسلام خم شدم وکتاب را براي معرفي خود به سوي او دراز کردم . با اين وجود وقتي شروع به صحبت کردم از تلخي ناشي از تاثري که در کلامم بود متحير شدم .
من “جان بلا نکارد” هستم وشما هم بايد دوشيزه “مي نل” باشيد . از ملاقات با شما بسيار خوشحالم ممکن است دعوت مرا به شام بپذيريد؟

 چهره آن زن با تبسمي شکيبا از هم گشوده شد و به آرامي گفت” فرزندم من اصلا متوجه نمي شوم! ولي آن خانم جوان که لباس سبز به تن داشت و هم اکنون از کنار ما گذشت از من خواست که اين گل سرخ را روي کلاهم بگذارم وگفت اگر شما مرا به شام دعوت کرديد بايد به شما بگويم که او در رستوران بزرگ آن طرف خيابان منتظر شماست .

او گفت که اين فقط يک امتحان است!”

طبيعت حقيقي يک قلب تنها زماني مشخص مي شود که به چيزي به ظاهر بدون جذابيت پاسخ بدهد.

با تشکر از عباس خسروبیگی

دیگر فرصتی نبود، باید می پرید.

در همین لحظه تیربارچی یک تانک دشمن فرمانده را هدف گرفت ، گلوله ای به فرمانده اصابت کرد و او فقط توانست کمرش را بگیرد و بیهوش بر زمین افتاد.

و تانک منفجر شد.

چند روزی در بصره بودیم که خرمشهر آزاد شد. بعد از آن واقعه ما را به زندانی بردند...

یک روز سه یا چهار فروند هواپیمای ایرانی آمدند البته من دقیقا نمی دانم چند تا بودند چون نمی توانستم از سلول بیرون بروم. صدای انفجارهای پی در پی شنیده می شد و آنها چندین فروند هواپیمای دشمن را نابود کردند. عراقی ها خودشان را گم کرده بودند و دست پاچه به این طرف و آن طرف می دویدند و بالاخره عده ای هم آمدند و ما را که از خوشحالی تکبیر می گفتیم شروع کردند به آزار و اذیت و زدن. فرمانده آنها همان روز خودکشی کرد اگر نمی کرد خود صدام هلاکش می کرد و این بهترین راه ممکن براش بود."

حاج صبوری سرفه ای کرد و دیگر نتوانست ادامه بدهد. پرستار بلافاصله تشتی از آب آورد و حوله ای بر روی پاهای بی جان حاجی انداخت. حاج صبوری به نظر می رسید حتی دستانش هم قدرت ندارد، پرستار سر حاجی را خم کرد و صورتش را شست. حاجی سعی کرد با دستانش حوله را بردارد و صورتش را خشک کند.

همه متاثر شده بودیم ، در چشمان بعضیها اشک حلقه زده بود و سکوتی برقرار بود. در این اتاق کوچک همه ما افسران و درجه داران وظیفه و کادر دچار حالتی خاص شده بودیم که از بیانش عاجزم.

من که آخر از همه ایستاده بودم از پشت افراد سرک می کشیدم و گوشهایم را تیز کرده بودم تا ادامه صحبت هایش را بشنوم.

حاجی ادامه داد: "هر چی خدا بخواد همون می شه. من اصلیتم مشهدیه ، تو لشکر امام حسین خدمت می کردم. توی این مدت 25 سالی که روی تخت افتادم توانستم آلمانی و انگلیسی یاد بگیرم"

با این صحبتها حاجی سعی کرده بود به ما روحیه بدهد! حتی چند تا جک و لطیفه هم تعریف کرد.

نهایتا سرهنگ ما نگاهی به ساعت انداخت و با اشاره دست دستور حرکت داد. وقت کم بود و ما باید از همه جانبازان مرکز توانبخشی شهید مطهری اصفهان بازدید می کردیم.

سربازی یک شاخه گل تقدیم حاجی کرد و اکثر سرهنگ ها و افسران صورت حاجی را بوسیدند.

درحالیکه از اتاق خارج می شدیم حاجی این شعار را بلند خواند :
"این ارتش توحـــیــد ..... شده کشـــــــته توحید ..... ابالفضل رشـــــــــــــیدم ..... شده کشـــــــته توحید. "

و اما الان که دارم این مطلب رو می نویسم یکی از رفقا یک جک فرستاده بود به ایمیلم دیدم بد نیست شما هم بخونید.

دوستی بين زن‌ها
يه زن يه شب به خونه نمياد.
روز بعد به شوهرش ميگه كه من ديشب خونهء يكی از دوستام خوابيدم.
شوهر به 10 تا از بهترين دوستای زن تلفن می‌كنه.
هيچ كدوم از اون‌ها اينو تأييد نمی‌كنند.

نتیجه : 
هيچوقت رو دوستی يه زن حساب نكن!

 دوستی بين مردها
يه مرد يه شب به خونه نمياد.
روز بعد به زنش ميگه كه من ديشب خونهء يكی از دوستام خوابيدم.
زن به 10 تا از بهترين دوستای شوهرش تلفن می‌كنه.
هشت‌تا از اون‌ها تأييد می‌كنند كه شوهر شب گذشته را در خونهء اونا گذرونده و دو تا از اونا ادعا می‌كنند كه اون هنوز اونجاست!

نتیجه :
هيچوقت به حرف مردها اعتـماد نكن! 

مطلب بعدی : حاج صبوری

وقتی به اتوبوس می رسم همه سوار شده اند. سرهنگ که می داند بار اولم هست چندین بار تاکید می کند که مواظب وسایل باشم و چشم از اینها بر ندارم

پس از کمی معطلی دم دژبانی بالاخره اتوبوس از پادگان خارج می شود و راه باغ ابریشم(صحرا) را در پیش می گیریم. هوای خنک صبحگاهی که از پنجره اتوبوس وارد می شود در این ماه گرم تیرماه صورت را می نوازد و لذت یک روز خارج از پادگان را (اللخصوص [علی الخصوص ] اگر ورزش 40 دقیقه ای صبحگاهی بنا بر وظیفه پیچانده شده باشد) دو چندان می کند.

بعد از 30 دقیقه به محل می رسیم. از اتوبوس پیاده می شویم. وسایل را بر می دارم و به اطراف نگاه می کنم. چند ساختمان قدیمی و تک و توکی درخت. سرهنگ میگوید اینجا گردان رزمی 377 مستقر شده است . سوار بر یک آمبولانس وارد منطقه می شویم.
اینجا بیابان برهوت است و یک درخت هم پیدا نمی شود. راننده آمبولانس به سرعت می راند حتی سعی بر گرفتن چاله ها هم نمی کند . بالاخره در پشت یک خاکریز متوقف می شویم و پیاده می شویم.

اوه خدای من چه می بینم! در پشت خاکریز حدود 70 نفر با لباسهای کماندویی- رزمی مشغول مستقر کردن توپهای هویتزر 122 میلی متری هستند. اکثرا دارای قیافه های آفتاب سوخته و بدنی ورزیده و خشن بودند و با جدیت کارشان را انجام می دادند بطوریکه یک لحظه حال و هوای جنگ و جبهه به من دست داد .
سرهنگ گفت ما به دیدگاه می رویم و من وسایل را در نفربر کرایس گذاشتم و به سمت دیدگاه رفتیم.

بالاخره بعد از 20 دقیقه به دیدگاه رسیدیم. از محل دیدگاه تا جایگاه توپها 4 کیلومتر مسافت بود.
 قبل از ما چند افسر دیدبان هم حضور داشتند. محل دیدگاه در دامنه کوه بود و در جلوی ما دشتی باز با شیب ملایم بود. در این دشت 6 دستگاه تانک و نفربر اسقاطی به عنوان هدف گذاشته بودند که با چشم غیر مسلح از فاصله 1200 متری زیاد خوب دیده نمی شد.
ساعت 10 بود و کم کم هوای گرم طاقت فرسا می شد.
 مدتی منتظر ماندیم. در این مدت سرهنگ اطلاعات خوبی به من داد. مثلا قیمت هر گلوله توپ هویتزر 122 میلی متری بین 150 تا 250 هزار تومان و کالیبرهای بالاتر گاه تا یک میلیون تومان هم می رسد.
برد موثر ترکش توپ تا 300 – 400 متر هست و اگر گلوله تا 100 متری هدف بخوره نابود شده فرض می شود!
بی اختیار یاد فیلمهای درپیتی جنگی خودمون افتادم که یک گلوله توپ می خوره 20 متری حاجی و بعدش از میان گرد و خاک حاجی می آد بیرون و هیچ طوریش هم نشده!
 ناگهان مرکز هدایت آتش از طریق بی سیم آمادگی خود را برای اجرای فرامین آتش اعلام کرد.
همه این کارها برای من تازگی داشت و کمی هیجان داشتم اما بقیه خیلی عادی بودند و من هم سعی می کردم به روی خودم نیاورم.

سرهنگ بی سیم را به دست گرفت و فرمان داد:
- رعد 20 اینجا رعد 27 ، تنظیم می کنم قطبی گرا ۴۵۲۰ مسافت 1200 ارتفاع 1120 هدف نیروی زرهی دشمن ...

(البته من دیدبانی نمی دانم و اگر جمله فوق را درست نگفتم به همان دلیل است)

من دوربین را برداشتم و به هدف نگاه کردم و سرهنگ فرمان آتش را صادر کرد. کمتر از 10 ثانیه صدای یک گلوله را که هوا را با سرعت می شکافت از بالای سرم شنیدم. بلافاصله دوربین را به چشمم فشردم . گلوله کمی دورتر از هدف به زمین خورد گرد و خاک عظیمی بلند شد. دوربین را از چشم برداشتم. پس چرا صدای انفجار را نشنیدم؟ در همین فکر بودم که ناگهان صدای وحشتناکی مرا تکان داد و من تازه دوزاریم افتاد که سرعت صوت 330 متر بر ثانیه هست و چون مسافت ما با هدف 1200 متر بود 4 ثانیه بعد صدای انفجار به ما رسید.

بلافاصله سرهنگ تصحیحات لازم را به مرکز هدایت آتش داد:
- رعد 20 اینجا رعد 27 تصحیح می کنم 100 راست 20 بالا ... .

دوباره با دوربین منطقه را پاییدم. این دفعه گلوله تقریبا به 10 متری تانک خورد. خدا وکیلی خیلی کیف کردم. درست مثل پرویز پرستویی - در فیلم لیلی با من است -  وقتی که تانک ها منهدم می شدند ذوق می کرد!

این دفعه سرهنگ از مرکز هدایت آتش درخواست آتش تیر موثر کرد. در یک لحظه 6 گلوله توپ یکی پس از دیگری دور و بر تانک به زمین خوردند و تمام منطقه رو به جهنمی تبدیل کردند.
انهدام کامل نیروی زرهی دشمن – ماموریت تمام
* * *
نگاهی به ساعت می اندازم ساعت از 12 نیمه شب هم گذشته و من همینطور دارم تو تخت خواب غلت می زنم.  امروز حوادثی پیش آمد که تصورم را از جنگ دگرگون کرد اگر چه این وقایع در تلویزیون به کرات نشان داده می شود ولی برای ما تکراری شده و اثر خودش را از دست داده. امروز 24 گلوله توپ شلیک شد با یک حساب سرانگشتی متوجه شدم چیزی در حدود 3 میلیون تومان هزینه شده. آیا کسی می تواند هزینه 8 سال جنگ تحمیلی را حساب کند؟ عاملی که باعث شد چندین 10 سال از صنعت و پیشرفت عقب بمانیم. علاوه بر آن هزینه باسازیها و نگهداری معلولین چطور؟
به ناگاه یاد جانباز حاج صبوری افتادم که دیدار با ایشان خیلی بر من تا ثیر گذاشت.
(در این مورد هم حتما خواهم نوشت)

با کلیک بر روی بعضی از عکسها می توانید عکس بزرگ آن را نیز مشاهده کنید .

و این هم تصویری از سی وسه پل هنگام غروب آفتاب:

تابستان فرصت مناسبی است که بتوانم همه جای آنرا بگردم . هفته پیش که به باغ گلها رفته بودیم توانستم عکس های جالبی را بگیرم.